گاه و بیگاه بگیرد دل دیوانۀ من

گر مقـدّر بشود سـلک ســــلاطــین پویـــد        

سالک بی خــــبر خفـته به راهــی گاهی

 
قصۀ یوسف و آن قوم چه خوش پنـدی بود        

به عزیزی رسد افتـــاده به چاهی گاهی

 
هستی ام سوختی از یک نظر ای اختر عشق  

آتـــش افروز شود برق نگــــاهی گاهی

 
روشنی بخش از آنم که بسوزم چون شمع       

رو سپیدی بود از بخت سیاهی گاهی

 
عجبی نیـست اگر مونس یار است رقـیب        

بنشـیند بر ِ گل، هرزه گیــــاهی گاهی

 
چشـم گریـــــان مرا دیدی و لبخـــــند زدیی        

دل برقصد به بر از شوق گنـاهی گاهی

 
اشک در چشـم ، فریبـــنده ترت می بینـم        

در دل موج ببـــــین صورت ماهی گاهی

 
زرد رویــــی نبــــود عیـــــب، مرانم از کوی        

جلـــوه بر قریه دهد، خرمن کاهی گاهی


دارم امیّـــــد که با گریه دلــت نرم کنـــــم        

بهرطوفان زده، سنگی است پناهی گاهی

 

رحیم معینی کرمانشاهی

/ 1 نظر / 5 بازدید
سارا

انتخاب بسیار زیبایی بود ××× آه یک روز همین آه تو را می گیرد گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد ...