پل عابرِ پیاده

«ـ آقایون‌ گُل! خانوما ! گُل‌ !
سهم‌ِ من از آدما ! گُل‌ !»

آدما تو فکرِ عیدن‌، فکرِ یه‌ ماهی‌سفیدن‌
اونا از تو ماشیناشون‌، هیچ‌ صدایی‌ نَشِنیدن‌

دیگه‌ شب‌ از را رسیده‌، غنچه‌ی‌ غروب‌ُ چیده‌
از پسربچه‌ی‌ خسته‌ هیچ‌کسی‌ گُل‌ نخریده‌

پُل‌ِ عابرِ پیاده‌ تنها جای‌ اَمن‌ِ خوابه‌
رو لب‌ِ اون‌ پسر اما یه‌ سوال‌ِ بی‌جوابه‌:

«ـ ای‌ خدا چرا نمی‌شه‌ این‌ گُلا یه‌ لُقمه‌ نون‌ شه‌؟
جای‌ خواب‌ِ من‌ تو ابرا، روی‌ بام‌ِ آسمون‌ شه‌؟»

پسرک‌! موقع‌ خوابه‌، وقت‌ یه‌ رؤیای‌ نابه‌!
فردا که‌ بیدارشی‌ از خواب‌، عیدی‌ِ تو یه‌ جوابه‌!

صُب‌ شده‌ اونورِ شیشه‌، پسرک‌ بیدار نمی‌شه‌
انگاری‌ تموم‌ِ عمرش‌ توی‌ خواب‌ بوده‌ همیشه‌

گُلا پژمُرده‌ وُ پَرپَر، روی‌ پُل‌ ریخته‌ کنارش‌
خیره‌ موندن‌ به‌ خیابون‌ اون‌ چشای‌ بی‌قرارش‌

هنوزم‌ رو پُل‌ خوابیده‌، با چشای‌ باز تو بارون‌
تو مرخّصی‌ِ عیده‌، پاسبونِ‌ این‌ خیابون‌...

یغما گلرویی

/ 0 نظر / 14 بازدید