جان به قربان مهربان مادر

گویند مرا چو زاد مادر / پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر ِ گاهوارۀ من / بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به ‏پا برد / تا شیوۀ راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم / الفاظ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من / بر غنچۀ گل شکفتن آموخت

پس هستی من ز هستی اوست

تا هستم و هست دارمش دوست

 

ایرج میرزا

/ 0 نظر / 7 بازدید