مهمانسرا

مهمانسراست خانه‏ی دنیا که اندرو / یک روز این بیاید و یک روز آن رود «جلال‌الدّین همایی (سنا)»

بار دوم

من به دنبال تو می آمدم

وقتی برف ابهام، همه جا را پوشانده بود

و جای خالی کشفت

تکرار مرا می خواست

نردبانی افتاده

تنها برای عبور

و تو همیشه از کوچه های تنگ می رفتی

تا من دنباله رو باشم و بمانم

با چکمه هایی که دیروز، تازگی را احساس کرده بود

چه کسی می گوید بچه های دوم خوشبخت ترند؟

پيام ها ()    + امیـــر ; ٦:٤٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٧/۱٦